Intermezzo — Σαντορίνη

Οι καμπύλες χρειάζονται χώρο μέσα στο κάδρο. Αν περιοριστούν στις άκρες της φωτογραφίας, χάνεται ένα βασικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής. Από την άλλη, μια πολύ γενική λήψη μπορεί να αφήσει σε δεύτερο πλάνο τις επιλογές που κάνουν το Intermezzo αναγνωρίσιμο.

Η πρόκληση ήταν να διατηρήσω αυτή την ισορροπία: να καταλαβαίνει κανείς πού βρίσκεται κάθε χώρος, αλλά και να βλέπει τα έπιπλα και τα αντικείμενα που τον χαρακτηρίζουν. Οι λευκές επιφάνειες, τα μπλε υφάσματα και οι απαλές πράσινες αποχρώσεις χρειάζονταν συνέπεια στην απόδοση του φωτός και του χρώματος.

Η σειρά ανοίγει με την είσοδο από την αυλή. Η λευκή πέργκολα, οι κουρτίνες και οι δύο σκούρες γλάστρες οργανώνουν μια καθαρή σύνθεση πριν περάσει κανείς στο εσωτερικό.

Στις γενικές λήψεις κράτησα τις οροφές ορατές πάνω από τα έπιπλα. Τα καμαρωτά περάσματα βοηθούν να διαβάζεται η συνέχεια ανάμεσα στην τραπεζαρία, το καθιστικό και τους χώρους ύπνου. Οι αντίθετες απόψεις συμπληρώνουν αυτή την εικόνα, ώστε κάθε δωμάτιο να μην παρουσιάζεται αποκομμένο από το διπλανό του.

Πλησίασα επίσης τις μικρότερες συνθέσεις: τα μαξιλάρια, τα κάδρα, τους κηροστάτες και τα ντουλάπια με τις διάτρητες όψεις. Αυτές οι φωτογραφίες λειτουργούν δίπλα στις γενικές απόψεις, όχι αντί για αυτές.

Η επιστροφή στην αυλή ολοκληρώνει την παρουσίαση. Η εξωτερική τραπεζαρία, οι μπλε πόρτες, οι πέτρινες λεπτομέρειες και η σκάλα με τη σχοινένια κουπαστή συνεχίζουν τον ίδιο διάλογο ανάμεσα στο λευκό, το χρώμα και την υφή.

Η παρουσίαση του Intermezzo συνδυάζει τις πληροφορίες που χρειάζεται ένας υποψήφιος επισκέπτης με τις λεπτομέρειες που δίνουν στο κατάλυμα τον χαρακτήρα του. Οι χώροι παραμένουν ευανάγνωστοι και η διακόσμηση βρίσκει τη θέση της μέσα στη συνολική εικόνα. Η σειρά μπορεί έτσι να υποστηρίξει τόσο μια πρώτη γνωριμία με το κατάλυμα όσο και μια πιο προσεκτική ματιά στο εσωτερικό του.